My Blog

anu nga ba ang nag aantay samin sa labas ng sintang paaralan??matapos ang matagal na panahon ng pamumuhay sa isang mala entabladong mundo ng kasiyahan,kaaliwan at tagumpay,panu nga namin haharapin ang mundo ng realidad??

haay maxadong madrama…anu na nga ba ang nangyari sa mga sumunod na kabanata…sa paghihiwalay ng aming mga landas,,iba’t ibang pangyayari sa buhay ang aming nasaksihan…ang ilan sa amin ay pinalad na magkaron na agad ng trabaho..ang mga di sinasadyang alagad ni manny villar..sila ay gumamit ng ST,,sipag at tiyaga..napunta sa magandang kumpanya,,nakatungtong sa magandang posisyon at kumita ng limpak limpak na salapi..(nga ba??!!)..ang mga pinalad na ito ay masasabing natagpuan na ang kakuntentuhan sa larangan ng trabaho..ang ilan naman ay napilitan pairalin ang kanilang praktikalidad..mas inicp ang halaga ng kikitain kesa mkamtan ang tunay na ninanais sa buhay..ito marahil ay dulot ng matinding kagipitan at pihadong sila ang inaahasan ng kani-kanilang pamilya..ang ilan naman ay gnagamit lamang ang kanilang trabaho ngaun bilang hakbang sa pag-abot ng tugatog ng tagumpay..nag-uumpisa lamang sa mababa ngunit di maglalaon ay isa ring titingalaing tala..ang ilan naman ay patuloy na dinaragdagan pa ang kanilang kaalaman at hanggang ngaun ay nag aaral pa..at sa kabila ng pag-aaral ay naging isa pang “politisyans’!! karir nga naman..ang ilan naman ay patuloy na nakikibaka sa hirap ng buhay..ang hirap ng paghahanap ng trabaho..parang ilang dekada na ang nakakalipas ay hirap pa ring makatanggap ng matamis na oo ng mga kumpanya..ubos na ang pamasahe,resume, candy at ang baong tubig,wala pa ding nangyayari..kung anu anung exam at interview na ang nasalangan ay mga bigo pa rin..kelan nga ba dadating ang minimithing trabaho..minsan sa sobrang dismaya ay kung anu anu na lang ang naiisip..sana may matandang madapa sa harap namin at buong puso namin itong tutulungan sa huli’y xa pala ay may ari ng isang kumpanya at kami ay ipapasok na din..o kaya naman ay sana may isang batang mawawala at tutulungan namin itong hanapin ang kanyang mga magulang na di namin alam ay isa palang may ari ng isang kompanya at kami rin ay kanilang tutulungan bilang ganti…mga kalokohang pinangpapawi na lang namin saming mga pusong sawi..mga pusong desperado nang makatulong sa pamilya at mapunan ang sariling pangangailangan…desperadong minsay payuko na lamang naglalakad sa pagbabakasakaling makapulot ng pera o di kayay maisipan na lamang tumaya sa lotto o sumali sa eat bulaga at wowowee…ang iba naman sa amin ay hanggang ngaun ay nagpapakasaya pa sa sustento ng mga magulang at nalulunod pa sa mahabang bakaxon…na tinatawag ding mga tambay…

iba iba mang kaganapan sa buhay isa lamang ang aming naunawaan…na ngaun pa lang kami humaharap sa totoong pagsubok ng buhay..na hindi kami pde umasa sa isang comerxal ng fita na tumulong lamang sa isang fairy ay matutupad na ang ninanais sa buhay…nakita naming importante sa lahat ang pagsisipag at pagtityaga..yan ang unang unang panlaban sa buhay…punong puno ng kompetisyon ang mundong ito kaya kailangan mong makipagsabayan,,kung tutulog tulog ka tiyak na ikaw ay mapag iiwanan..dito rin namin nakita ang hlaga ng pera…kung noo’y grabe kami magwaldas ng pera ngaun ay sobrang tipid ang kelangan naming gawin..dahil mahirap kitain ang pera..kelangan mong maging masinop sa paggamit nito..higit sa lahat…importante ang edukasyon…namis namin ang mga panahong kami ay nag aaral(dahil na rin sa allowance)dahil sa mga tanung sa exam at interview na sana ay nasagot namin kung naking lamang kami sa aming mga propesor at pumasok araw araw…ang paaralan nga ang ‘training ground’ para sa pag labas sa tinuring na entablado…dahil ang mga natututuhan natin dito ay matinding sandatang panlaban natin sa tunay na mundo..

kay bilis nga naman ng panahon, kung may kakayanan lang sana tayong patigilin ang ikot ng mundo o kahit papano’y pabagalin ang takbo nito perodi natin kaya eh.kelangan nating harapin ang katotohanan na eto tayo, kasabay ang pagpatak ng ating mga luha ay lilisanin na ang tunay na sinintang paaralan na sa apat na taon ay tinuring nating pangalawang tahanan,,o sa karamihan satin ay ito na nga ang tinuring na tahanan. May magandang kinabukasan man tayong haharapin sa ating pagharap sa tunay na mundo, ay may parte ng ating pagkatao ang ayaw pang humakbang palayo..oo, tayo ay likas na masiyahin ,makulit, pasaway at malakas ang loob,,pero ang katotohanang sumasampal satin ay tila malaking kirot na ang hirap iwasan..ang katotohanan na tayo nga ay gagawi na sa kanya kanya nating landas.sa ayaw man natin at sa gusto ay kailangan nating tanggapin na tayo ay maghihiwalay na..

sino nga naman kasi ang makapagsabing mabubuo ang isang masayang samahan sa atin,.tayo na may magkakaibang toyo sa utak,magkakaibang hilig at ugali,pero eto tayo ngaun buo at masayang magkakasama.ang apat na taon nating pagsasama ang nagpatibay sating di malilimutang pagkakaibigan. Nagkaron man ng konting kompetisyon, iyakan, tampuhan, pagkakagalit o walang humpay na debate-han ay bumabalik pa rin ang pagmamahalan natin sa mga kaibigang itinuring na rin nating mga kapatid. Mga kaibigang laging andyan upang damayan ka sa hirap man o ginhawa, kakapusan man o kayamanan, kalokohan man o kadramahan, saan man at kailan. Lagi tayong piping saksi sa anumang maranasan ng bawat isa, magkasakit man, maubusan ng dugo, mawalan ng malay,makagat ng pusa, mahigad, maipit sa lrt, gumulong sa intramuros, madukutan, manakawan,mabukulan, makatikim sacarbonarang natira ng kung sino sa kantin, makakain ng binalibag na pinya at ng expired na butter cookies,angmakainom ng tubig kanal at ng c2ng matagal ng nakaimbak,mabuking ng karas, mainlab, masaktan, masiraan ng tsinelas, anu mang sitwasyon sa buhay, lagi tayong magkakaramay.Lahat nagkakasundo sa lahat ng bagay,musika, sayaw,laro, gala, swimming,ice skating,pyrotechnic,wall climbing, picturial, paper chating, flirting at higit sa lahat,walang humpay na pagkain..jan tayo madalas nagkakasundo,diba?!ang atin ngang kasabihan…”pagkain mo’y pagkain ko rin!!” sapilitan mang turing ay wala namang papalag dahil alam nating ito ay nagdudulot ng kasiyahan sa mga kapos palad o sadyang makakapal na mukang manghihingi. Hindi rin makakalimutan sa samahang ito ang pagkakaroon ng bawat isa ng pagnanais na gawing posible ang lahat ng bagay, ang ilang araw lang na preparaxon para sa bonggang product launching, ang overnytna paggawa ng commercial, ang pagbuo ng grupong mag aangat sa ating organisasyon, ang ilang araw na pagplano at pagbuo ng proyekto nito, ang tatlong araw at gabing pagtapos ng fs, ang pag field trip kahit may bagyo,ang field visit kahit ala namang sinabi ang prof, ang paggala sa mall kahit pinatayan na ng koryente, ang panonood ng sine ng tatlong ulit,ang pagbonding sa dagat kahit na malakas ang alon, ang makanood ng libreng concert at ng eclipse sa pamamagitan ng xray film ng ngipin, ang gawing bicutan market ang divisoria at gawing sm bicutan ang calamba. Lahat kaya nating gawin, planado man o biglaan basta magkakasama. Masasabi rin nating wala na tayong ibang hahanapin pa sa samahang ito,,nung nagsagawa ng interbyu ang unibersidad na ito lahat ng talentado’t matatalino ay pinagsarhan ng ibang kurso para magsamasama at eto na nga tayo ngaun.may cumlaude,presidential’s lister, dean’s lister, at noisy and standing lister, my singer, dancer, debater, beauty queen, composer,komedyante, bartender, artista, speaker,conductress,fortune teller at pati na rin barker. Pasaway man tayong maituturing ay may kanya kanya namang galing at talino ang bawat isa, yun nga lang,kadalasan ay madalas masapian ng katamaran.may matindi kasi tayong paniniwala na ang pag-aaral ay nakakasira ng pag tatrabaho, pagchiring, pagkanta at pakikipaglandian,,pagdating sa pag-aaral minsan ay petiks na,ang madalas nga nating wikain,,,”may finals pa!!” at kung bumagsak man, “may summer pa” at kung palpak pa rin ay “ma’m sorry na!!”.. sa kabila nang mga kalokohang ‘to ay may natitira pa naman tayong awa sa ating mga magulang na parang nagpaaral sa pribadong paaralan at nagagawa pa nating pumasa at himalang nakakuha pa ng matataas na marka. salamat na lang sa gud syd ng ating samahan,sila naman ang tinuturingna mabuting ehemplo sa ating pasaway.silang subsob sa pag aaral at walang sawang nagpapaalala samin ng mga dapat gawin at higit sa lahat mapagbigay sa mga sagot sa exam..sila ang tunay na bayani ng klaseng ito dahil sila ang mga sumasagot sa mga tanong ng mga banas na prof at nagbibigay laman sa mga papel na blangko..

bawat kaganapang ito ay patunay sa atin na tayo ay isang malaking bahagi na nga ng buhay ng bawat isa. Kung iyong aalahanin ang lahat ng masasaya at malulungkot na pangyayaring ito ay anu nga ba ang magbibigay sau ng lakas upang harapin ang ating nalalapit na pagtatapos.siguro nga’y ganun talaga, mabilis talaga ang buhay,.ang atin na lang magagawa ay masayang baunin ang mga alaalang ito sa ating bagong mundo at gawin ang lahat ng ating makakaya upang maipagpatuloy ang magandang samahan hanggang sa ating pagtanda.di man natin maibabalik ang kahapon ay dugtungan na lang natin ito.

ANG YES SA GITNA NG UNOS…

            Hunyo 20-22..dinanas ng mga piling opisyales ng Young Entrepreneur Society ang kakaibang hamon ng LTS..iba’t ibang hamon ng pakikisama sa ibang tao, pagtitimpi sa akusasyon ng iba, pamumuhay sa loob ng isang isla at pakikipagtunggali sa isang hamon ng unos.

            Kararating pa lamang naming sa Nasugbu, Batangas ..Stairway to Paradise Resort o ang tinatawag nilang Tagong Paraiso ay sinalubong na kami ng iba’t ibang pagsubok..ngunit ang YeS officers ay nanatiling maganda sa kabila ng lahat..(salamat sa make-up class)..Lumipas ang isang gabi na natulog kami sa isang open to public na cottage at pinalilibutan ng mga boylet na nakatent..ngunit di rin un nagtagal dahil sa pansamantalang ulan nsa bumisita sa amin..nagumpisa na ang unang activity sa tabing dagat with bonfire..ang getting to know stage with a symbol..un ang mga panahong ninais n lang sana naming kami kami na lang ang nagsama..mayado kaming easy sa paghahanap ng symbol at inakalang simpleng sharing lang ang mangyayari,,ngunit kami ay nagkamali,parang gusto naming mag transform sa isang bula at bigla na lang magevaporate nang mag umpisa ng mag salita ang iba naming kagrupo..mga simpleng tao na mukhang walang pakialam sa paligid ay may mga sentimyento rin palang itinatago..lahat sila ay may kalalimang itinataglay..di tulad naming kalokohan lang ang naihayag..ibinaon na lamang naming sa limot ang nangyari at dinaan sa tawanan ang lahat,,tawanang may halong pagitimpi dahil tulog na ang mga housemat naming PASOA.

Kinabukasan..muntik pang maudlot ang ang aming pangkalahatang Gawain gang sabihin ni Mam Sev na maxado ng nagging pasaway ang lahat kaya wala ng LTS na magaganap at kami ay uuwi na..salamat na lamang at mabilis na kumalma si Mam at tuloy ang laban..nag umpisa ng maganap ang mga activities..ang pagbuo ng iba’t ibang grupo,ang cheering na super liftee si ate jheng,,si elvis na super career ang bawat games at iba pang eksena…

di naming inaasahan na may hahalo palang twist and turn ang aming pananatili sa lugar na iyon..nagkasakit ang isa naming housemate na PASOA at di inaasahang narinig nya ang usapan ng dalawang caretaker ng resort..ang mga caretaker na ito ay pinlanong pasukin ang cottage namin at kuhain ang aming mga kayamanan sa kalaliman ng gabi .agad naming itong ipinaalam sa kinauukulan(CSC) at gumawa naman sila ng karampatang aksyon..dahil sa puro nga kami babae dun sa aming cottage sa hilltop at nakahiwalay pa kami sa iba, minarapat nilang bantayan kami,bente kwatro oras..at sinong paranoid?!muntyik na nilang careerin ang laban..natakot kasi kami dahil ng matapos kaming maghugas ng plato sa may poso ay may sumunod sa aming lalaking may dalang malaking itak…Salamat na lang sa Diyos at di na tinangka pa ng mga caretaker na gawin pa ang mga pinlano nila..

ngunit di rin namin akalain na may mas sususpense pa pala dun..un ay nang binisita kami ng bagyong frank..ang aming munting paraiso ay nagmistulang isang malaking perwisyo..basa ang lahat ng aming gamit at di namin alam kung pano kami bababa sa hilltop patungo sa iba pa naming mga kasama..salamat na lamang sa mga matatapang na kalalakihan n nagrescue sa amin..sinuong namin ang malakas na hangin at ulan..pati na rin ang madulas na daan pababa..basang basa kami pati na rin ang aming mga gamit ngunit nagmagandang loob ang iba naming mga kasama na pahiramin kami ng damit pang palit..salamat sa iba’t ibang organisasyon na tumulong samin sa gitna ng kalamidad na ito…makalipas ang ilang oras ay darating na rin ang sundo naming chopper na may sagwan este..bus lang pala…di na kami maaring magbangka patawid sa kabila kaya minarapat na lang nila na tahakin namin ang mahabang daan..instant hiking ang aming ginawa paalis ng isla…halos isang oras din kaming umakyat baba sa maputik at mbatong daan…nakasalubong ng kambing, toro at palaka,,at kung anu ano pang karanasan…pumasok kami ng bus ng basang basa at putikan..kahit ganun ang nangyari samin sa batangas masasabi naming walang katulad ang LTS na ito..dito nasubok namin ang pagiging tunay na leader,,ang tamang pagharap sa mga pagsubok,, ang pagmamalasakit sa kapwa,,at marami pang iba…